مطلب ذیل توسط استاد محمد حسین جعفریان قلمی شده است.

سال قبل سفر نوروزی را زودتر آغاز کردم .کار اداری دست و پاگیر و فرزندان دانش آموز و دانشجو ندارم .پس بهتر بود زودتر راهی شوم ؛خلاصه آنکه قصد سفر زمینی و با وسیله شخصی داشتم .نیمه اسفند راهی شدم . از مشهد به تهران .بیشتر راه در شب رانندگی می کردم .برای رفع خستگی سعی کردم کمی رادیو گوش کنم .موج ها را بالا و پایین کردم . بین شاهرود و دامغان صدای رادیو استانی قطع و وصل می شد .اما چند رادیو بیگانه ،از جمله یک رادیو تبلیغ مسیحیت که از اتریش پخش می شد، کیفیتشان عالی بود !

نمی دانم از دامغان رد شده بودم یا نه که یکی از چرخ ها پنچر شد .تاریکی مطلق و هوای به شدت سرد و یک پای من عصا به دست ،معلول! مصیبتی بود. زنم انبوه وسایل را از صندوق عقب ،مثل کولی ها ریخت کنار جاده .خدای من ! جک سرجایش نبود ! قبلا سه بار –بله ،خدا می داند اغراق نمی کنم ،دقیقا سه بار – زاپاس ماشین را در مرکز شهر تهران و در حاشیه اتوبان نواب ،دزدیده بودند .هر بار چرخ جدید خریده و اما نفهمیده بودم که تابلو خطر ،جک و کیسه آچارها را هم دزدیده اند ! هر چه در آن سرما و ظلمات دست تکان دادم ، بی فایده بود . نیمه شب ، وسط بیابان ، شاید حق داشتند توقف نکنند . جوری ایستادم تا رانندگان عبوری عصایم را ببینند ، بلکه از سر ترحم توقف کنند . اما نشد . عاقبت به پلیس زنگ زدم ،گفتم ؛جانبازم و گیر افتادم .لطف کردند شماره یک آژانس شبانه روزی را در دامغان دادند ! اوج کمک و مساعدتشان همین بود .یک ساعتی گذشت . داشتم با خودم فکر می کردم چطور این مردم بی خیال می گذرند که یک خاور ایستاد . راننده آمد جک آورد نخورد .رفت تخته آورد ولو شد روی آسفالت و رفت زیر ماشین و ...خلاصه چرخ را عوض کرد . خودم را کشتم 40 -50 تومان پول در جیبش بگذارم ،قبول نکرد .گفت :برای پول کار نکردم . دعایم کن !

نرسیده به سمنان چراغ بنزین روشن شد . یک پمپ سر راه بود و من هم قبل روشن شدن چراغ به آن سر زدم . اما هیچ کس نبود . هر چه داد زدم ،صدایی نیامد . نمی دانم چطور یک جایگاه ، آن هم در بین راه می تواند هر وقت دلش خواست ببندد یا باز کند .با خوشحالی در حاشیه سمنان بالاخره به یک پمپ رسیدم . آن طرف جاده بود .با عصا رفتم . اما پمپ گاز بود .یک رستوران روبه رویش  بود . هفت ،هشت نفر آنجا بودند و هر چه التماس کردم کسی حاضر نشد دو لیتر بنزین بدهد تا پمپ بعدی برسم . عجب شبی شده بود . با هول و هراس راه افتادم و هی صلوات فرستادم در حالی که قلبم از ترس و اضطراب در آن نیمه شب جاده و سرما در حال ایستادن بود و چراغ بنزین به چشمک زدن افتاده بود ،رسیدم به یک جایگاه و با خوشحالی پیاده شدم . اما جوان مسوول گفت :نداریم . نازل ها خرابند . هر چه التماس کردم ،افاقه نکرد . چند ماشین دیگر هم بودند ، همه را رد کرد .

فکری به سرم زد ،گفتم :به هر قیمت هست چند لیتر بنزین به ما بده تا به پمپ بعدی برسیم . چشمانش برقی زد و گفت ؛ببینم چه می کنم !رفت داخل ساختمان کنار جایگاه و بعد از پشت شیشه اشاره کرد فوری بنزین را بزن . کارت سوخت را گذاشتم و باک را پر کردم و مبلغی اضافه پرداختم . این یکی برای انجام وظیفه اش پول اضافی می خواست و آن یکی در عوض آن لطف بی شائبه اش ،جز دعا چیزی طلب نمی کرد ! نمی دانم چرا رفتار این مامور پمپ بنزین مرا به فکر پرونده اختلاس بزرگ انداخت . لابد می دانید متهم ردیف اول این پرونده که چندی پیش به عنوان قهرمان و چهره ماندگار کارآفرین ، دردانه و اسباب پز بسیاری از مدیران دولتی بوده ، به امپراطور رشوه ملقب شده و در دادگاه پرده از رشوه دهی های کلان خود آن هم به مدیران رده بالای دولتی برداشت .او به سادگی به قاضی گفت : روسای بانک ها تا پول نمی گرفتند ، کار نمی کردند !

طی کمتر از یک دهه و در حالی که او مسیر کارآفرین قهرمان و نمونه شدن را طی می کرد ، میلیاردها تومان به بالاترین مدیران برخی وزارتخانه ها رشوه داده است ؛مثلا 900 میلیارد تومان به رئیس سازمان ایمیدرو و معاون وزیر صنعت و معدن و تجارت  (بله درست خوانده اید ،900 میلیارد تومان!)یا 500 میلیون تومان به مدیر عامل یکی از بانکها ،202 هزار یورو و 80 میلیون تومان به یکی از معاونان وزیر راه و ترابری ،168 هزار یورو به مدیر کل راه و ترابری یکی از استانها ،یک میلیون دلار به یکی از مسوولان یکی از وزارتخانه های مهم اقتصادی ،266 هزار دلار و 35 میلیون تومان به یکی دیگر از مدیران ارشد وزارت راه و ترابری و ...خدا می داند این لیست چقدر طولانی است !

شما را به خدا یکی به من بگوید در این سرزمین چه خبر است ؟

رشوه ،چون بیماری جزام ،هر سیستمی را از اوج به حضیض می آورد و اگر به موقع جلوی آن را نگیریم ،چون وبا مسری است و همه گیر می شود . چنانچه در یک پمپ بنزین کنار راه و دورافتاده نیز به سراغ شما خواهد آمد .

شما را به خدا فکر کنید و تصور کنید جوانانی که برای اندک کار و ازدواج و ...چه رنجی می کشند در این بانک ها تا وامی یکی ،دو میلیون تومانی بگیرند و بعد چطور کسی به همین جوانان به عنوان قهرمان کارآفرین معرفی می شود تا الگویشان باشد و بعد درمی یابید او ...

آن قدر بهم ریخته ام که قلمم یاری نمی کند . می اندیشم به خون هایی که ریخته شده است و مادرانی که تا هنوز چشم به در دارند تا شاید پسرانشان بازگردند یا لااقل اثری از جنازه شان بیاید ، به "ننه علی " و ...به صندلی هایی که آنها به نسل پس از خود سپردند تا خادم مردم باشند اما آنها...شما را به خدا اکنون که همه فهمیده اند ،مدیران ما لزوما معصوم نیستند و می شود ناگهان به کانادا فرار کنند یا کیف های مملو از دلار و یورو رشوه بگیرند ،پس از آن خون ها حفاظت کنید .نظارت را بیشتر کنید.از انتقاد نهراسید .مجرم را سخت مکافات دهید،آنچنان که عبرت دیگران شود و خادمان واقعی مردم را به همان نسبت تشویق کنید و پاداش دهید.خدایا به همه ما رحم کن!

منبع : هفته نامه همشری جوان ، شماره 355 ،

دوم اردیبهشت 1391